ලැබු මුල් කාලයේ
නිදහසේ නාමයෙන්
දීපයේ හැමතැන ම
මහා සැනකෙළි රුසක්
සිදු කළා බිය නැතිව
පත පොතේ ඇති වදන්
රසවුව ද හැම දෙනට
ඹය කියන තරමට ම
සොඳුරු නැත එම ගමන
කන්න නෑ බොන්න නෑ
නිදියන්න තැනක් නෑ
එ වුණත් කොහොම හරි
පැරදුවා සතුරන්ව
එ වුණත් මට තව ම
තිබෙනවා ප්රශ්නයක්
අසන්නට ඉතූරු ව්
මුල් ම දින කිහිපයේ
නැගූ බස් රියෙ පවා
අඩ ගසා දුනි අසුන්
කාලයා ගෙව් ගොස්
ලොව දැකීමට පවා
දෙනෙත් අඳ වු මෙ මට
ආබාධ්තයන් සඳහා
වෙන් කෙරූ අසුනෙවත්
ඉඩක් නැත්තේ ඇයි ද
ව්ර සෙබළෙක් වුව ද...........

No comments:
Post a Comment